Nathalie Lubbe Bakker werkte in een Belgian beer bar in New York. Op 17 november kwam Pieter De Crem, federaal minister van Defensie, de gelegenheid binnen gestiefeld en begon er naar Vlaamse folklore goede sier te maken. Zo dronken als een kanon. Zijn spokesman sprak zich tegen het barmeisje schamper uit over het ministeriele bezoek aan de VN. Er viel elders toch geen diplomatie te rapen. De crisis in België dringt ook tot de hoogste toppen door, besloot Nathalie hieruit.

Deze bedenkingen bij de aangeschoten avond schreef zij neer in haar persoonlijke weblog. Toen het stukje via via het kabinet ter inzage was geraakt, volstond een telefoontje naar bar B. om de dame uit haar job te ontslaan.

Thuisgekomen en nuchter maakte onze minister van Oorlog in het parlement gewag van “een gevaarlijk fenomeen in onze maatschappij.”
’Voorzitter, collega’s, wij leven in een tijdsgeest waarin het iedereen vrij staat, zonder enige verantwoordelijkheid te gaan posten op blogs. Het is bijna onmogelijk zich daartegen te verdedigen.’ Als u dat maar beseft! De As van het Kwaad, meneer de minister. Daar heeft uw openbaar leven gelegen.

Jawel, bloggers zijn gevaarlijk. Ik onderschrijf dat. Eén vinger is alles wat ik nodig heb. Sluit mij op in de diepste bunker, maar geef mij pen en papier en u bent een verloren vogeltje. Hier op deze virtuele vierkante decimeter ben ik souverein. Ik maak en kraak wie ik wil, wanneer het mij uitkomt. In mijn oude blog heb ik Marie-Rose Morel ‘ns een standje gegeven (toen ze nog niet met Frank was).
Want vergis u niet: mijn schrift zit vol agressie. Het is mijn strafste ventiel. Ook al leest u enkel zwierige woorden, netjes opgedist en gepolierd. Omdat ik nogal wat schrap. Strenge redactie doorvoer.

De pen is voor de meeste schrijvers een ganzenveer, een penseel van de emotie. Mijn pen is een hond. Onzindelijk. Zonder rede. Als ik ‘m niet africht, gaat hij met mij aan de loop, zorgt hij voor overlast. Schijt het hele huis onder, houdt de buren uit hun slaap, jaagt hun poes de stuipen op het lijf en bijt een kind de nek af.
Van lieverlede zouden gedupeerden mij gebieden het beest af te maken.
Mijn pen is een wapen. Een massavernietingswapen desgewenst. Ik stuur in carbon copy een verhaal rond dat onherstelbare breuken slaat in jarenoude solide relaties. In een enkele alinea maak ik een puinzooi van iemands leven. Ik besef dat ik het kàn, als ik dat zou willen. Maar ik hoef het niet te doen. Ik hoef niet te slopen. Ik wil dat mijn teksten vermaken. Soms verbazen, maar vooral inspireren.
Zaak is van meester te worden over mijn pen. Hem kunstjes te laten opvoeren. Wie zich een uitgekookte stijl weet aan te meten, de gepaste doses van soorten humor toedient kan zich permitteren de afschuwelijkste dingen te vertellen. De lezers zullen het allemaal geweldig vinden. Niemand zal zich willen wreken.

Ik heb de vervloekte post van Nathalie op haar blog gelezen. Onverbloemd signaliseert zij de capriolen die onze verkozene uit zijn zatte aardappelen sloeg. Flink zo. Maar maak voor jezelf de afweging van wat je precies wil vertellen aan je publiek. En vooral hoe je het brengt. Schrijven is een strijd. Een worsteling met woorden. Een evenwichtsoefening ook.
De informatie die Nathalie ons kond doet is evenwel niet “politiek-relevant”, als bij de discussie rond de liefdesmails tussen Vanhecke en zijn Morelleke Frikandelleke, die Knack voor de voeten van het publiek gooide. Waarom zou De Crem er een zaak van maken, het zelfs maar op de politieke agenda plaatsen? Belemmert het euvel de uitoefening van zijn ambt?

Weblogs hebben een groeiende invloed, op het maatschappelijke gebeuren, op stemmingen onder de bevolking. De ”blogosphere” heet dit al. Starfucking heeft een personificatie gevonden: Perez Hilton is een begrip in showbizzland. Wat op zijn blog verschijnt is de norm voor gossip. Barack Obama zou de eerste president zijn die gedeeltelijk online naar the Oval Room werd geklikt.
Blogs zijn de moderne digitale macht. De onzichtbare opiniemakers. Wij zijn niemand en nergens. Toch hebben wij de vinger aan de pols. Meneer De Crem heeft dat nu ook gevoeld. Hoe denkt de minister ons te gaan bestrijden? Wij zijn analoog ongrijpbaar. Staan buiten de wet. Wij hebben alleen maar rechten (die van artistieke expressie etcetera), geen enkele plicht, laat staan dat men ons kan onderwerpen aan geboden of verbod. Begin maar wetsvoorstellen te verzinnen.
U hebt gewoon geluk dat ik geen oproerkraaier ben. Ik zal met mijn wapen niet gauw iemand afmaken. Ik zal u enkel in uw onderbroek zetten, met pek en veren. Vecht maar terug. Met woorden, niet met een regen van ontslagen.

Het “non-event” (dixit De Crem) speelde zich af op dit voor mij zo vertrouwde terrein. Ik voelde mij geroepen erop te ageren. Een barmeid in een kroeg in New York, dat roept ook nog ‘ns herinneringen op aan mijn citytrip naar the Big Apple. Om de hoek van het hotel, op Lexington Avenue, 51 street, had ik in een café een gemoedelijk rencontre met de dienster, een beeldige Française. Ja, u mag dat weten. Nu haal ik haar uit de oude doos, waardoor mijn stukje dat ik aan het klaarstomen was over Hadise (ah!) op de lange baan schuift.
Ik denk ook maar aan twee dingen. Meisjes en schrijven.